Przyczyny zaburzeń erekcji

Jeden na pięciu mężczyzn miał doświadczenie z zaburzeniami erekcji. Wiadomo, że jedną z przyczyn braku wzwodu jest lęk przed rozczarowaniem partnerki. Jednakże, jak pokazują najnowsze badania naukowe, źródło problemów ze wzwodem prącia leży również poza psychiką.Zaburzenia erekcji dotyczą prawie co piątego mężczyzny w wieku pomiędzy trzydziestym piątym a siedemdziesiątym rokiem życia. Problemy ze wzwodem rzutują na jakość życia mężczyzn nimi dotkniętych, jak również w zależności od tego, jak do tej przypadłości podchodzą partnerki zaburzają harmonię w związku.

Z medycznego punktu widzenia możemy wyróżnić trzy podstawowe grupy przyczyn zaburzeń erekcji, tzn.: przyczyny psychologiczne, przyczyny farmakologiczne (wynikające z zastosowanych terapii oraz zażywania leków oraz przyczyny organiczne (mające swoje źródła w rozmaitych schorzeniach). Poszczególne grupy przyczyn zaburzeń wzwodu można zakwalifikować jako odrębne jednostki zaburzeń, co nie wyklucza ich współwystępowania. Konsekwencją tego stanu rzeczy są trudności w postawieniu prawidłowej diagnozy, wskazaniu etiologii tego zaburzenia, a co za tym idzie ? trudności w dobraniu właściwej metody leczniczej, uwzględniającej indywidualne potrzeby pacjenta, co niejednokrotnie znajduje odzwierciedlenie we wdrożeniu terapii z użyciem standardowych metod. Statystyki pokazują, że obecnie zaburzenia erekcji mają najczęściej przyczyny organiczne oraz mieszane.

Zaburzenia erekcji są niejednokrotnie pierwszym zauważalnym objawem poważnych chorób. Do problemów, których symptomem może być brak wzwodu lub niepełna erekcja, zaliczamy:

  1. choroby metaboliczne i układu krążenia (często współwystępujące), takie jak: cukrzyca, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze. Nierzadkim następstwem nieleczenia lub nieprawidłowego leczenia tych jednostek chorobowych jest uszkodzenie naczyń krwionośnych, m.in. w obrębie prącia
  2. choroby, na skutek których dochodzi do uszkodzenia nerwów erekcyjnych ? do tej grupy kwalifikują się m.in.: choroby neurologiczne (urazy rdzenia kręgowego i stwardnienie rozsiane) oraz powikłania cukrzycy o charakterze neurologicznym
  3. mikrouszkodzenia będące skutkami ubocznymi operacji prostaty ? w większości przypadków z upływem czasu goją się one samoistnie
  4. niepożądany wpływ leków z grup: moczopędnych, leków na chorobę wrzodową, przeciwnadciśnieniowych, antydepresantów i na uspokojenie
  5. zaburzenia hormonalne objawiające się niedoborem testosteronu lub nadmiarem prolaktyny
  6. problemy natury psychicznej, takie jak: problemy emocjonalne i seksualne w związku, stres, lęk przed spółkowaniem, lęk przed nieplanowaną ciążą, depresja, lęk przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, traumatyczne przeżycia z dzieciństwa i młodości
  7. niehigieniczny tryb życia: mała aktywność fizyczna, stres i przeciążenie pracą zawodową, wysokotłuszczowa dieta uboga w owoce i warzywa; używki i uzależnienia, takie jak: nikotynizm, alkoholizm, narkomania.

Należy sprecyzować, że zaburzeniami erekcji określamy jedynie długotrwałe i wielokrotnie się powtarzające problemy ze wzwodem prącia, utrzymujące się pomimo pozytywnych relacji emocjonalnych w związku. Sporadyczne problemy z erekcją w epizodycznych kontaktach seksualnych mieszczą się w granicach normy, ponieważ u ich podłoża może leżeć silne napięcie emocjonalne, spowodowane przeżywanym stresem.

Impotencja traktowana jest przez wielu mężczyzn jako utrata męskości, uchodzi ona zupełnie niesłusznie za wstydliwy temat - tabu, przez co wielu z nich bardzo długo zwleka z wizytą u lekarza - urologa, pogarszając jedynie swoją sytuację. Taka postawa wydaje się być bardzo nierozsądna i nieracjonalna, ponieważ właściwie dobrane leczenie pozwala całkowicie przywrócić pacjentowi funkcje seksualne.