Leczenie zaburzeń erekcji

Wielu pacjentów, którzy cierpią na zaburzenia erekcji, zadaje sobie pytanie, jak można skutecznie wyleczyć tę dolegliwość. Jednocześnie diagnostyka zaburzeń wzwodu wydaje się trudna ze względu na opór pacjenta i maksymalne odwlekanie w czasie wizyty u lekarza specjalisty. Nawiązanie przez lekarza urologa relacji zaufania z pacjentem wymaga od tego pierwszego wykazania się dużym taktem i wyczuciem, ponieważ rozmowa dotyczy ona wstydliwych kwestii intymnych, do tego dochodzi kwestia wychowania i ograniczenia kulturowe. W początkowej fazie kontaktu z pacjentem zadaniem lekarza oraz personelu medycznego jest stworzenie atmosfery bezpieczeństwa, intymności i zrozumienia, co znacznie ułatwia rzetelne przeprowadzenie wywiadu chorobowego i badania fizykalnego, które z kolei są nieodzowne do postawienia trafnej diagnozy i zastosowania odpowiednich metod leczenia.

Metody leczenia zaburzeń erekcji można podzielić na trzy zasadnicze grupy, są to:

  1. pomoc psychologiczna
  2. leczenie farmakologiczne
  3. leczenie chirurgiczne.

Pomoc psychologiczna polega zasadniczo na przyjrzeniu się przez specjalistę problemom seksualnym pacjenta i znalezieniu ich przyczyn. Zazwyczaj poprzedza ona leczenie farmakologiczne.

W przypadku zaburzeń erekcji brane są pod uwagę następujące metody leczenia farmakologicznego (za pomocą leków), czyli farmakoterapii:

  1. terapia hormonalna polegająca na podawaniu pacjentowi testosteronu poprzedza ją badanie gruczołu krokowego i oznaczenie poziomu PSA (PSA - Prostate Specific Antygen) w surowicy krwi pacjenta
  2. terapia polegająca na wykonywaniu iniekcji papaweryny, fentolaminy lub prostaglandyny E1 do ciał jamistych, leczenie tą metodą ma na celu poprawę wypełnienia ciał jamistych. Ta metoda lecznicza ma niestety wiele skutków ubocznych, są to: możliwość działania ogólnego preparatu, konieczność indywidualnego dostosowania dawki, bolesne erekcje, krwiak i zwłóknienia w miejscu wykonania iniekcji, priapizm (bolesny wzwód członka, utrzymujący się ponad 4 godziny, któremu nie towarzyszy podniecenie seksualne). Priapizm jest przez lekarzy specjalistów kwalifikowany jako urologiczny stan naglący, który wymaga szybkiego leczenia.
  3. leczenie z zastosowaniem alfa i beta blokerów (fentolamina, johimbina)
  4. leczenie z zastosowaniem blokerów fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5), tzn. za pomocą inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5) - są to leki pierwszego rzutu w terapii zaburzeń wzwodu prącia. Podczas podniecenia seksualnego uwalnia się tlenek azotu (NO) z zakończeń nerwowych, które znajdują się w ciałach jamistych. Cykloza guanylowa zostaje uwolniona przez tlenek azotu, czego konsekwencją jest zwiększenie poziomu cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP). cGMP odpowiada za rozkurcz mięśni gładkich w ciałach jamistych, następstwem czego jest zwiększenie przepływu krwi do członka, konieczne do wzwodu.
  5. leczenie z zastosowaniem apomorfiny - jest to pochodna morfiny; w odróżnieniu od niej nie ma ona działania przeciwbólowego, narkotycznego i uzależniającego. Apomorfina oddziałuje przede wszystkim na receptory typu D2, w różnych ośrodkach śródmózgowia i podwzgórza, a zwłaszcza na jądro przykomorowe, które jest odpowiedzialne za erekcję. Efekty uzyskane za pomocą leczenia apomorfiną to: poprawa przekaźnictwa nerwowego i uaktywnienie impulsacji prowadzącej do osiągnięcia przez pacjenta erekcji członka.

Ostatnią metodą terapii zaburzeń wzwodu prącia jest leczenie chirurgiczne. Chirurgia naczyniowa jest brana pod uwagę w przypadku młodych chorych mężczyzn, jako chirurgia naprawcza i odtwórcza po urazach krocza, prącia i miednicy. Wskazaniem do tej metody leczenia są udokumentowane zmiany naczyniowe, przeciwwskazaniem jest miażdżyca i protezowanie członka.